fragment powieści nagrodzonej w Konkursie Młodych Twórców Fundacji Kultury

 

(...) A może należałoby zacząć od tego, że jestem człowiekiem, a w za­sa­dzie nie tyle czło­wie­kiem, co współczesnym człowiekiem. A w zasadzie, by być ścisłym wobec wszystkich moż­li­wych i niemożliwych po­ko­leń, człowiekiem z przełomu XX i XXI wieku. I może powinienem był zacząć od te­go, że zaw­sze, gdy spo­glą­dam w lustro, wi­dzę twarz człowieka z przełomu wyżej wymienionych wieków, w której nie odznaczyło się żadne cierpienie, żaden ból, widzę spoj­rzenie i pro­­mien­ne, i przyga­szone, którego nic nigdy nie u­de­rzyło; widzę swoją skórę, jest w do­sko­nałym stanie, gładka. I widzę dłonie, które nie trzymały nigdy ani rewolweru, ani czaszki, które rzadko zwijały się w pięści, choć wsu­wa­ły się czasem w różne śliskie zaka­ma­r­ki; długie i wąskie palce dobrze do tego się nadają. Nie. Nie przytrafiło mi się w życiu cier­pieć mę­ki gorszej niż pospolita nuda. Nie cho­ro­wa­łem ciężko. W mi­ło­ści za­w­sze pierwszy wy­­cho­dzi­­łem z gry. Nie zdradził mnie przy­ja­ciel i w ogóle nie skrzy­w­dził nigdy ża­den czło­wiek; nie byłem na wojnie, ani nawet w woj­sku, ani w szpitalu, nie do­zna­łem szy­kan ze stro­ny to­tali­­ta­r­nych władz i nie doświadczyłem nędzy. Nie zwią­załem się też nigdy z ża­dną ideą czy świa­to­poglądem, nie prze­żyłem więc roz­czarowania ani du­cho­we­go ban­kru­c­twa. Nigdy też nie cier­piałem z po­wo­du przed­wczes­ne­go końca cze­go­kol­wiek, bo i ni­gdy nie doznałem, że­by coś się dla mnie zaczęło. Nie cier­pia­łem na­wet wtedy, gdy jako dziecko straciłem uko­cha­ną ma­tkę. Bardzo rzadko zdarza mi się płakać, chyba że za sprawą piękna sztuki lub przyrody. Co więc mogę wie­dzieć o ży­ciu, które – jak to mówią cza­sem li­te­ra­ci, a je­sz­cze częściej pu­blicyści, czerpiąc z tej kon­sta­tacji prawo, by u­wa­żać się za poważ­nych pub­li­cys­tów – jest raną, jej ją­trze­­niem się i nie­moż­nością za­bliź­nie­nia? Zapewne nic... Ale może będę umiał coś zmyślić... Może wydobędę z tej rany krzy­­czą­­cą per­łę. I włożę ją sobie do źrenicy oka, aby zyskać prawo do uznania się za całkiem nie­po­­­wa­ż­nego. Aby zyskać prawo do tego, by nie mówić o płaczu, ani o ranach, ani o rozczarowaniach, ani o nędzy, ani o niedoli.