Od rana rodzina Herców szykowała się do uroczystości... Mundur dziadka wydobyto z me­talowej szafy... Ta szafa miała swoją własną historię – ktoś kiedyś, w ciężkich latach, nie wiadomo już kto, Rico albo Frank (sami już tego nie pamiętają, chociaż na pewno nie mogli tego zrobić razem, od lat nie chcą mieć ze sobą nic wspólnego), kiedy rodzinne meble nie wy­star­czały, by pomieścić cały dobytek rozrastającej się trzódki, a nowych na rynku brakowało, przyniósł ją wraz z kompanem, którego imienia nikt już nie spamięta (ani tego, czy jeszcze jest pośród żywych, ani tego, jaki miał kolor włosów, jakiej barwy oczy, czy był żonatym, rozwie­dzio­nym czy wdowcem) z jakiegoś państwowego magazynu. Obaj Hercowie podówczas w za­sa­dzie byli uczciwi (Rico takim pozostał, Frank aż tak bardzo nie odchylił się od normy, jak nie­którzy sądzili) i czuli strach przed wówczas jeszcze nie takim starym i wciąż fertycznym dziad­kiem, który nieraz mawiał, że nawet, gdy głód przyjdzie (a na szczęście nigdy nie było aż tak źle), lepiej sobie odciąć i zjeść własny palec, niż coś skraść. Lecz kierownik magazynu po wy­pi­ciu z petentem (Ricardem albo Frankiem) zafundowanego przez jednego z tych ostatnich bru­der­szaftu, uznał, że szafa nadaje się na złom, przy czym koszty zezłomowania będą większe od jej wartości, zatem petentowi (Ricowi albo Frankowi) można przekazać szafę w posiadanie, a na nawet na własność, odciążając w ten sposób państwową instytucję zobowiązaną do jej prze­cho­wywania. Trochę dziwne, bo szafa była solidna, a wiele innego szmelcu walało się po maga­zy­nie, zaś jeszcze więcej rzeczonego szmelcu było w powszechnym użyciu rozmaitych pub­licz­nych instytucji. Ale sprawę załatwiono pół-oficjalnie, a nawet może i całkiem oficjalnie – wypi­wszy kolejny bruderszaft (na koszt tego samego osobnika) kierownik magazynu wypełnił pro­to­kół zdania rzeczy, a petent (Ricardo albo Frank) protokół ten podpisał, zamaszystym i lekko krzy­wym podpisem (to zapewne z wrażenia). A więc petent ów (Rico albo Frank), któremu jed­no­cześnie udało się skombinować furgonetkę (wtedy to nawet przyjezdni z innych części kraju by­li ludzcy, a zapewne ludzcy byliby także i ci z zagranicy gdyby kraj odwiedzali, w każdym ra­zie dało się coś załatwić, teraz to „nie idzie i ze swojakami” – jak mawiano w mieście), w to­wa­rzy­stwie kompana (o którym nikt już nie pamięta, czy był wysoki czy niski, czy szczupły czy otyły i czy jeszcze żyje – może nie – jak wszędzie indziej, ludzie w tym mieście także umierają) załadowali przedmiotową szafę na naczepę i zawieźli do domu.